Το αυτογκόλ ενός αριστερού «βυζαντινιστή»

Η πατριωτική δημαγωγία του δημοσιογράφου και σκιτσογράφου Στάθη Σταυρόπουλου (ή απλά Στάθη) για κάποιους είναι εκνευριστική και για άλλους, πιο βιτσιόζους, απολαυστική. Είναι η εκτόνωση της καταπιεζόμενης «πατριωτικής αριστεράς» που ενώνεται με τον παραδοσιακό δεξιό «ελληνοχριστιανισμό» (τον οποίο στο πάνελ του παρακάτω βίντεο εκπροσωπεί ο πανταχού παρών σε τέτοιες περιστάσεις Κ. Χολέβας, ο προβλεπέ κύριος στα δεξιά) και ξιφουλκεί εναντίον του κατεστημένου «εκσυγχρονιστικού εθνομηδενισμού».

Θα μπορούσε κάποιος να πει πολλά για τη γραφική κινδυνολογία του (που μοιάζει να στηρίζεται στο συνωμοσιολογικό «δόγμα Κίσινγκερ») και για την ειρωνεία του απέναντι στη «βλακεία», την «αμορφωσιά» και τις «τερατολογίες» των «εθνομηδενιστών» (6.57: «Έτσι για τον κ. Μπαλτά, και όχι μόνο, η επανάσταση του 1821 γέννησε το ελληνικό έθνος. Τώρα ποιός έκανε την επανάσταση, αν όχι το ελληνικό έθνος, είναι ένα ερώτημα που θα θέσουν οι Πετζενέγκοι στα πρώτα UFO που θα μας κάνουν τη χάρη να επισκεφτούν τον πλανήτη»). Βέβαια, όσο και να επιστρατεύει την ειρωνεία δεν μπορεί να κρύψει τη δική του ημιμάθεια και σοφιστεία. Και πρώτα απ’ όλα την άγνοιά του για τη χαοτική διαφορά ανάμεσα στο κατακερματισμένο πολιτισμικό έθνος και στο ομογενοποιημένο πολιτικό έθνος (το δεύτερο, κατά το 1821, ήταν ακόμα ζητούμενο, διαφορετικά π.χ. οι στρατιώτες του Κολοκοτρώνη, μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς, δεν θα γυρνούσαν στα σπίτια τους πεπεισμένοι ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει, την ώρα που δεν είχαν απελευθερωθεί ούτε τα μισά κάστρα του Μοριά – παράδειγμα που, εκτός των άλλων, δείχνει ότι οι «εκσυγχρονιστές» εκείνης της εποχής, δηλ. οι οραματιστές του νεωτερικού έθνους-κράτους, ήταν αφάνταστα πιο Πατριώτες από όσους παρέμεναν πιστοί… στην μακραίωνη παράδοση του σκόρπιου Γένους).

Το ρεπερτόριο των σοφιστειών του Στάθη είναι πλούσιο: διαχρονικό έθνος το ελληνικό, γιατί οι Δυτικοί ονόμαζαν Έλληνες (Γραικούς) τους Βυζαντινούς (παρ’ όλα αυτά η κοινωνιολογική επιστήμη έχει καταδείξει ότι μια συλλογική ταυτότητα δεν διαμορφώνεται από τη θεώρηση εξωτερικών παρατηρητών, αλλά από την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και την ιστορία τους τα ίδια τα μέλη μιας κοινότητας – και οι «Βυζαντινοί» απέφευγαν για πολλούς αιώνες να ταυτίζονται με τους «Έλληνες», δηλ. τους αρχαίους «ειδωλολάτρες»). Συνεχής και ενιαία η ελληνική γλώσσα, καθώς «δεν υπήρξε μέρα, βδομάδα, μήνας, χρόνος ή αιώνας που σταμάτησε να μιλιέται και να γράφεται» (ο ίδιος, όμως, δε νομίζω να είναι σε θέση να μας πει πότε ακριβώς αντικαταστάθηκε η λατινική από την ιταλική, η οποία θεωρείται άμεση συνέχεια της πρώτης και ταυτόχρονα μία νέα και διακριτή γλώσσα).

Ο Στάθης όμως δεν αρκείται στα παραπάνω. Το αριστερό του τεπεραμέντο γυρεύει να δώσει και μια νέα ερμηνεία για την προέλευση της «αδούλωτης ελληνικής ψυχής» κατά τη φραγκοκρατία και την τουρκοκρατία. Στο σημείο αυτό ξεπερνάει τόσο τη θεωρία του Νίκου Σβορώνου για την αντιστασιακή φύση του Νέου Ελληνισμού, όσο και τον «ελληνοχριστιανικό» οίστρο του Ζαμπέλιου και του Παπαρρηγόπουλου. Ισχυρίζεται, λοιπόν, ότι η αντίσταση στην «παπική τιάρα» και στο «τουρκικό φακιόλι» έλκει την καταγωγή της από την αντίσταση των Ρωμιών στη δική τους (βυζαντινή) εξουσία, όταν τη θεωρούσαν άδικη. Γιατί στο βυζαντινό πολίτευμα κρυβόταν και ελλόχευε η έννοια της επανάστασης. Δεν υπήρχε «απόλυτη» και «ελέω Θεού» μοναρχία, όπως στη μεσαιωνική Δύση, αλλά «Βασιλεία με τη Χάρη του Θεού, υπέρ του λαού». Αυτό σήμαινε ότι ο αυτοκράτορας όφειλε να ήταν δίκαιος, διαφορετικά θεωρούνταν τύραννος και ο λαός είχε δικαίωμα να τον ανατρέψει. Οι ρίζες αυτού του πολιτεύματος βρίσκονταν στον νομικό πολιτισμό της Ρώμης, στην ιδέα του θεϊκού και ενάρετου ηγεμόνα της ελληνιστικής παράδοσης και, έμμεσα, στη φιλοσοφία, την ηθική, τη δημοκρατία και τον τρόπο ζωής της ελληνικής αρχαιότητας.

Για κακή τύχη όμως του Στάθη, εδώ και δύο χρόνια κυκλοφορεί η ειδική μελέτη του βυζαντινολόγου Αντώνη Καλδέλλη «The Byzantine Republic. People and Power in New Rome», στην οποία εξηγεί ότι το πολίτευμα των Βυζαντινών, των αυτοαποκαλούμενων Ρωμαίων, ήταν η οργανική συνέχεια της αρχαίας ρωμαϊκής Res Publica στο αυτοκρατορικό πλαίσιο. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι ο Αύγουστος και οι διάδοχοί του ποτέ δεν ανακηρύχθηκαν απόλυτοι μονάρχες, αλλά «ισόβιοι προστάτες» της «Συγκλήτου και του λαού της Ρώμης» (Senatus Populusque Romanus, που δίνει το περίφημο ακρωνύμιο SPQR). Το ζήτημα δεν είναι αν η διαδεδομένη θεωρία του θεοκρατικού και απολυταρχικού Βυζαντίου είναι όντως μύθος ή, αντίθετα, αν o αυτοκρατορικός ρεπουμπλικανισμός ήταν απλά ένα προπαγανδιστικό εργαλείο της εξουσίας. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ένας εκπρόσωπος της «Πατριωτικής Αριστεράς» ψαρεύει στα θολά νερά του βυζαντινισμού και τελικά πέφτει πάνω σε ένα ακόμα στοιχείο ασυνέχειας με την Αρχαία Ελλάδα.


Δείτε και αυτή την ανάρτηση του Σμερδαλέου που βασίζεται στο προαναφερθέν βιβλίο του Αντώνη Καλδέλλη.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

8 απαντήσεις στο Το αυτογκόλ ενός αριστερού «βυζαντινιστή»

  1. Ο/Η Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι. λέει:

    Ωωωω ! Άρθρο του Pertinax μετά από τόσο καιρό !

    Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν υπήρχε η αυτοκρατορική λατρεία ; Θυμάμαι ακόμη ότι ο Μάρκος Αυρήλιος είχε υποχρεώσει την σύγκλητο να αποθεώσει την γυναίκα του που του τα φόραγε με όλους τους ναύτες στο λιμάνι , αλλά αυτός την θεωρούσε αγία ! 🙂

    Και στα ελληνιστικά χρόνια μπορούμε να βρούμε το μοτίβο του «βασιλιά προστάτη – ευεργέτη». Κάποτε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής ενοχλήθηκε από μια γριά που του ζητούσε επίμονα να την ακούσει. Και της απάντησε πως δεν ευκαιρεί. Και η θρασύτατη γριά του ανταπάντησε : «Τότε να σταματήσεις να βασιλεύσεις» !

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η smerdaleos λέει:

    Γεια σου Πέρτιναξ λεβεντιά!

    Χαιρετώ και τον Ριβαλδίνιο που με πρόλαβε στον σχολιασμό!

    Ώστε για το Σταυρόπουλο το Ελληνικό έθνος είναι <> επειδή οι Δυτικοί αποκαλούσαν τους <> Γραικούς ε;

    Τους <> τους ρώτησε κανείς τι ένιωθαν όταν οι Δυτικοί τους αποκαλούσαν <>;

    <> (homines scelerati criminosi)

    Έτσι γράφει ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας ότι του απάντησαν οι <> όταν είδαν ότι οι επιστολές του Πάπα ήταν για τον imperator «Graecorum».

    Όπως σωστά ανέφερες Πέρτιναξ, όποιος δεν γνωρίζει την διαφορά ημικής και ητικής αντίληψης, καλό είναι να μη μιλάει για ταυτότητες, γιατί τότε και οι Αμερικάνοι είναι Έλληνες επειδή η Λατινική Αμερική τους αποκαλεί <> (Griegos > Gringos).

    Αλλά ας παραβλέψουμε για στιγμή ότι ο Στάθης δεν γνωρίζει τη διαφορά ημικής και ητικής αντίληψης. Για ποιο λόγο η ύπαρξη ή μη του Ελληνικού έθνους εξαρτάτια από το τι λένε οι Δυτικοί και όχι από το τι λένε οι Άραβες;

    Οι Άραβες γράφουν ότι οι Γιουνάν καταστράφηκαν όταν εκχριστιανίστηκαν οι αυτοκράτορες των Ρουμ. Από εκεί και μετά μόνο για Ρουμ που μιλάνε ρούμιγια = ρωμέικα γράφουν οι άνθρωποι.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η smerdaleos λέει:

    Συμπλήρωμα.

    Μου έφαγε το μηχάνημα τα λόγια ανάμεσα στα σύμβολα μικρό-μεγάλο που χρησιμοποίησα για αποσιωπητικά.

    »Βρε τι θα κάνουμε μ’αυτά τα συκοφαντικά παλιοτόμαρα!» Έτσι απάντησαν οι »Βυζαντινοί» στον Λιουτπράνδο.

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Graecus Haereticus λέει:

    Χαιρετώ παίδες!
    Για να βγω από τη ραστώνη μου και να κάτσω να γράψω, φανταστείτε πόσο εκνευρίστηκα από τις χοντράδες του Στάθη 🙂

    @ Ρ=Ε=Γ
    Η ιδέα της Res Publica ποτέ δεν χάθηκε. Τώρα κατά πόσο ήταν σχήμα λόγου, είναι μια άλλη συζήτηση. Γιατί, όμως, ενώ όλοι αποδέχονται το βυζαντινό κράτος ως συνέχεια του ρωμαικού, κάποιοι προσπαθούν να καταδείξουν πως ήταν περισσότερο συνέχεια των ελληνιστικών βασιλείων;

    @Σμερδαλέε
    έχεις δει αυτό;

    Τη φαντασίωσή του για τις ελληνικές καταβολές του βυζαντινού πολιτεύματος ο Στάθης την έχει ξεδιπλώσει και εδώ (από το 1:01:38)
    (1:03:52): Αυτό έλκει την καταγωγή του από την παλιά ελληνική παράδοση που είχε να κάνει με τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των πολιτών. (!!!) Αυτό το πράγμα που ανιχνεύεται από τον 6ο, τον 7ο και τον 8ο αιώνα μ.Χ. είναι εκείνο που οδήγησε τους Έλληνες να θεωρήσουν ότι πρέπει να αντισταθούν μετά τη νίλα του 1204.

    Και δεν το εντοπίζει τυχαία από τον 6ο αι. Είναι η εποχή που το Βυζάντιο αρχίζει να «εξελληνίζεται», οπότε, σου λέει, το χαρακτηριστικό αυτό το έδωσαν οι Έλληνες. Δεν μπορεί να είναι κληρονομιά της Ρώμης! Οι τύποι το έχουν πάει σε άλλο επίπεδο! (τώρα θυμήθηκα και την εξυπνάδα του Κοντογιώργη για τη νομοθεσία του Ιουστινιανού που ήταν ελληνική και όχι ρωμαϊκή!!!)

    Πρόσεξε και τον ισχυρισμό του ότι την εποχή της κυκλοφορίας του βιβλίου «Η Μαύρη Αθηνά» τα καθεστωτικά «εθνομηδενιστικά» έντυπα το παρουσίαζαν ως την επικρατούσα ακαδημαϊκή άποψη.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι. λέει:

    @ Σμέρδ

    Γειά σου Σμέρδ !

    @ Graecus Haereticus

    Γιατί, όμως, ενώ όλοι αποδέχονται το βυζαντινό κράτος ως συνέχεια του ρωμαικού, κάποιοι προσπαθούν να καταδείξουν πως ήταν περισσότερο συνέχεια των ελληνιστικών βασιλείων;

    Κυρίως προσπαθούν να δείξουν ότι πήρε στοιχεία και απ’τα ελληνιστικά βασίλεια. Π.χ. ο Καραγιαννόπουλος γράφει : ( O M. Kωνσταντίνος ) εν πρώτοις διεμόρφωσεν επί το επιβλητικώτερον τον αυτοκρατορικόν θεσμόν και τα σύμβολα της αυτοκρατορικής εξουσίας. Κατ’ απομίμησιν των ηγεμόνων της ελληνιστικής εποχής εισήγαγε το διάδημα εγκαταλείψας τον στέφανον των Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Ως ορθώς παρετήρησεν ο Bury , η αλλάγή αυτή εσήμαινεν οριστικήν πλέον απομάκρυσιν από την ρωμαϊκήν έννοιαν της αυτοκρατορικής αρχής ως magistratus, ως λειτουργίας πρός το κράτος, και στροφήν προς την απολυταρχικήν αντίληψιν της αυτοκρατορικής εξουσίας. ( Σημειώνει όμως και την άποψη ότι το διάδημα προέρχεται εκ του ρωμαϊκού θριαμβευτικού στεφάνου). Θεωρεί ακόμη ότι πολλά ενεπνεύσθη ο Κωνσταντίνος εις την νομοθεσίαν του εκ του τοπικού ελληνιστικού δικαίου των ανατολικών επαρχιών

    Για τα «Κοινά μας πράγματα» έχω βρεί και δύο ψιλοενδείξεις στους Σελευκίδες και στους Πτολεμαίους, εκτός απ’το παραπάνω με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή. Βέβαια καμιά σχέση με την συχνότητα και την ένταση που απαντάται στη Ρώμη.

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η smerdaleos λέει:

    Πέρτιναξ,

    Όχι φίλε δεν είχα δει αυτή τη συζήτηση στο phorum.gr. Ναι’σαι καλά που μ’έκανες και γέλασα. Είναι περιπτωσάρα ο άνθρωπος.

    Τώρα για τον υποτιθέμενο »εξελληνισμό» του Βυζαντίου κατά τον 6ο αιώνα … ο Πλίνιος έχει προ πολλού πει … portentosa Graeciae mendacia = »εξωφρενικά πατσάρια made in Greece».

    Ας διαβάσει ο κόσμος τον λόγο του πατριάρχη Αντιοχείας Γρηγορίου προς τους στρατιώτες που παραθέτει ο γραμματέας του Ευάγριος ο Σχολαστικός για να δει πόσο »εξελληνισμένο» ήταν το »Βυζάντιο» στα τέλη του 6ου αιώνα.

    Οι στρατιώτες θεωρούνται »Ρωμαίοι σε όνομα και πράξεις» και ο Πατριάρχης τους ζητάει να μιμηθούν τους πατέρες και γενέτορές τους αρχαίους Ρωμαίους (οι φύσαντες υμάς = αυτοί που σας γέννησαν) οι οποίοι, με τόλμη και πειθαρχία κατέκτησαν όλη την Οικουμένη υπό τις διαταγές των υπάτων και των παλαιών αυτοκρατόρων.

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η smerdaleos λέει:

    Λοιπόν, λόγος Πατριάρχη Αντιοχείας Γρηγορίου στα τέλη του 6ου αιώνα.

    Καλδέλλης για το εξωνύμιο »Γραικοί»:

    [27:07] Κατά τον μεσαίωνα, οι Βυζαντινοί, που πίστευαν ότι ήταν ελληνόφωνοι Ρωμαίοι, αλλά πάντοτε Ρωμαίοι, μισούσαν (they hated it) που οι Δυτικοί τους αποκαλούσαν »Γραικούς». Ωστόσο, μετά το 1204, οι ελληνόφωνοι που κατέληξαν υπό φραγκικό ζυγό, άρχισαν σιγά σιγά να αποδέχονται ότι είναι »Γραικοί».

    Θα το συζητήσουμε αναλυτικότερα όταν θα κάνω την δεύτερη ανάρτηση για το εθνωνύμιο »Γραικός».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s